فروغ سجادی: اجرای یک متن داریو فو با دو رویکرد توسط دو کارگردان ایرانی در این روز‌ها، ضرورت بررسی سبک و شیوه این نمایشنامه نویس قرن معاصر ایتالیا را ایجاب می‌کند. زیرا داریو فو نویسنده‌ای است صاحب سبک هم از لحاظ نو آوری‌های زبانی و فرمی در کمدی نویسی و هم از لحاظ محتوا و نگرش انتقادی‌اش به مسایل و مشکلات زمانه خود. نمایشنامه «همه دزد‌ها، دزد نیستند» نمایشنامه‌ای است از مجموعه کمدی‌های کوتاه او که توسط «فرانکا رامه» همسرش (بازیگر تئا‌تر) جمع آوری شد و دو ترجمه به فارسی از آن وجود دارد که یکی از آن‌ها «کمدی‌های داریو فو» (شامل سه نمایشنامه کمدی کوتاه) از جمشید کاویانی و دیگری ترجمه شبنم موتایی است.

سامان ارسطو و امین میری دو کارگردان ایرانی این روز‌ها به طور همزمان این نمایشنامه را در دو سالن تالار مشایخی تئاتر مان و پردیس کورش اجرا کرده‌اند. این دو کارگردان با دو رویکرد کاملاً متفاوت این نمایشنامه را کارگردانی می‌کنند. این مقاله ابتدا نگاهی به ویژگی‌های شاخص سبک داریو فو دارد و در پایان به بررسی تطبیقی و قیاسی کوتاه بر این دو اجرای متفاوت می‌پردازد.
کاربرد مفهومی زبان؛ راهی برای مقابله با سانسور
داریو فو نمایشنامه نویس، کارگردان و روزنامه نگار ایتالیایی، در مقام نمایشنامه نویس و کارگردان به هیچ وجه تأکیدی بر ثبات و یک پارچه ماندن آثار خود نداشت؛ بنابراین در طول سال‌ها فعالیت هنری‌اش آثار متفاوتی خلق کرد که همگی در یک چیز مشترک بودند؛ نگاه انتقادی سیاسی، اجتماعی به جامعه روزخود.              ادامه مقاله در ادامه مطلب